จงปลดปล่อยความรั่วเมื่อเข้ามาในบลอคแห่งนี้

Chapter 2(2)

 

                “เฮ้อออ...ดีขึ้นหน่อยหลังจากไปอ้วกมา ว่าแต่ว่า...อยู่ไหนกันแน่นะ ห้อง 104 ก็ทางเข้าอยู่แถวนี้นี่นา...

 

เอ...” เด็กสาวผมทองที่เปลี่ยนมาใส่คอนแทคเลนส์สีฟ้ากล่าวขึ้นอย่างงงๆ ขณะที่กำลังเดินอย่างไร้จุดหมายท่าม

 

กลางความวุ่นวายในลานกว้างที่มีประตูจำนวนมาก หลังจากรอดพ้นการนั่งเล่นรถไฟเหาะตีลังกามาอย่างทุลักทุเล

 

                “อยู่นั่นเอง หาตั้งนาน”

 

                “ปัก!!...”

 

                “โอ๊ย!!/เฮ้ย!!” ธอร์นที่กำลังวิ่งเมื่อพบห้องพักของตน ไปชนกับเบลล์หรือเด็กสาวเมื่อครู่จนเด็กสาวถึงกับ

 

ล้มลงไปก้นจ้ำเบ้าที่พื้น

 

                “โทษทีๆ กำลังรีบ” ธอร์นกล่าว

 

                “อะไรเนี่ย ไม่เป็นสุภาพบุรุษเลย ชนเราล้มแล้วไม่มาพยุงเรา อูย...เจ็บนะเนี่ย” เบลล์ครวญคราง

 

                “ลุกขึ้นมาสิครับ....ผมช่วยเอง”เสียงนุ่มของเด็กชายหน้าตาหล่อเหลาที่มาจากแดนกิมจิดังขึ้นเมื่อเด็กสาว

 

เงยหน้าขึ้นมาหาเขา

 

                “อืม...ขอบคุณเธอมากเลยนะ” เธอพูดพร้อมลุกขึ้นปัดฝุ่นที่เปรอะเปื้อนเสื้อผ้าของเธอ พร้อมกับคิด

 

บางอย่างในสมอง

 

                ‘ถึงจะหล่อก็ไม่ใช่สเปกฉันหรอก อย่าคิดว่าฉันจะเหมือนนางเอกงี่เง่าในนิยายทั่วไปละ เจอหน้าก็ ป๊อง...

 

ตกหลุมรัก หรอกนะยะ’ (เออะ...โดนดักทางซะแล้วเรา) ว่าแล้วเบลล์ก็สาวเท้าเดินฉับๆไปที่ประตูบานหนึ่งโดยที่

 

ไม่รู้ว่านั่นคือจุดหมายของเธอหรือไม่ในทันที โดยทิ้ง ฮวา ยืนมองหลังเธอด้วยความงง

 

-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-

 

                “เอ้ย...จะรู้ไหมเนี่ยว่าอยู่ไหน แล้วคนเยอะขนาดนี้ ไม่อยากเบียดเลยยยย” เด็กหนุ่มผู้มีผิวสีทองแดงนามเฮ

 

ลกล่าวอย่างช่วยไม่ได้ เมื่ออยู่ดีดีแผนที่ที่ได้รับมาเมื่อครู่หายไปโดยที่ไม่ได้รู้ตัว

 

                เด็กชายหันรีหันขวางไปรอบตัวก่อนจะเดินหาผู้ช่วยเหลือที่เป็นเด็กหนุ่มหน้าตาคมเข้มผู้หนึ่ง “เอ่อ...ไม่

 

ทราบว่าคุณพอจะรู้ไหมครับว่าห้อง 104 อยู่ตรงไหน” เฮล ถาม

 

                “ห้อง 104 เหรอครับ เดี๋ยวเดินมาพร้อมกับผมก่อนก็ได้ ผมอยู่ห้องแถวๆนั้นพอดี” เด็กชายอีกผู้หนึ่งกล่าว

 

กับเฮลที่ยืนมองไปทั่วด้วยสายตามึนงง

 

                เขานำทางเฮลที่เดินตามมาติดๆด้วยท่าทีที่สง่าผ่าเผย จนกระทั่งเขาเดินมาหยุดที่หน้าห้องห้องหนึ่ง

 

                 “ห้องนี้แหละห้อง 104”เด็กหนุ่มกล่าว

 

               “ขอบคุณครับ ขอเข้าไปก่อนละกัน”

 

                “เอี๊ยด...ปัก กรี๊ด แกจะทำอะไรฉันยะ…ปัง!!!” หมอนอิงใบหนึ่งถูกขว้างมาจากข้างใน พร้อมกับเสียงหวีด

 

ร้องของเด็กสาว หมอนอิงที่ถูกขว้างมาโดนหน้าเฮลเข้าอย่างจัง ว่าแล้วเขาก็ปิดประตูดัง “ปัง!!!” ทันทีทันใด

 

-----------------------------------------

 

                “ปัง!!!” เสียงปิดประตูที่ดังลั่นห้อง ทำให้คนทั้งสองหยุดตีกันในทันใด ว่าแล้วเขาก็หันไปมองประตูบาน

 

ใหญ่ด้วยสีหน้างุนงง ทำให้ทั้งหมดหันหน้ามามองกันเลิกลักทันที

 

                “อะไรกัน” เด็กชายหน้าสวยผิวขาวราวไข่มุกกล่าวขึ้นด้วยความมึนงงที่อยู่ดีดี เสียงที่ดังขนาดหนักเมื่อครู่นี้

 

ได้เงียบลงอย่างฉับพลัน

 

                พอเขาพูดจบไปได้ไม่นาน ประตูบานใหญ่ก็เปิดออก ใบหน้าผิวสีทองแดงก็ยื้นหน้าเข้ามาในห้อง โดยที่ยัง

 

ทำหน้าเหลอหลาใส่พวกเขาอยู่ไม่เปลี่ยน “เอ่อ...นี้ห้อง 104 รึเปล่าครับ” เฮลถามด้วยน้ำเสียงประหม่า

 

                “ใช่ๆ ถ้าให้ทาย คุณคือ เฮลัชกา อิสตาควา ใช่ไหม” ยู เด็กชายหน้าหวานคนเดิมกล่าวดักเฮลที่ยืนอยู่หน้า

 

ห้อง

 

                “ใช่ครับ แล้วนี้ครับ มีคนโยนออกไปมะตะกี้นี้ โดนหน้าผมเต็มๆเลยครับผม เหอะๆ” หมอนอิงของกลาง

 

ถูกยกขึ้น เด็กสาวสะดุ้งเฮือก ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปหยิบหมอนอิงใบนั้นมาอย่างรีบร้อน

 

                “ในเมื่อมาครบแล้ว ครูขอเริ่มเลยก็แล้วกัน...” เสียงนุ่มของชายหนุ่มผู้เป็นครูดังขึ้น รอยยิ้มเหยียดในความ

 

มืดของผู้ซ่อนตัวปรากฎให้เห็นอย่างชัดเจน แล้วชายหนุ่มก็สาวเท้าด้วยขายาวๆของตนมาอยู่ตรงกลางห้อง

 

                “สวัสดีนักเรียนทุกคน ครูเป็นอาจารย์ที่ปรึกษากลุ่มของพวกเธอ มีชื่อว่า มีโซลลาส เดวีนินยูส สอนวิชา

 

จักรวาลศึกษาสากลระดับกลาง และ ระดับสูง ของโรงเรียนสหพันธรัฐโลก และ โรงเรียนจักรวรรดิแอนโดรเมดร้า

 

มีปัญหาอะไรมาถามครูได้นะ แต่ครูบางทีอาจจะไม่อยู่นะ ถ้ามีเรื่องเร่งด่วนก็โทรมาได้นะ xyx-fml-xdf-yyy....”  

 

ครูหนุ่มผมทองพูดเพรียบพร้อมเสร็จสรรพ

 

                “รู้สึกเหมือนหนูจะเคยเห็นครูที่ไหนก็ไม่รู้สิ” เบลล์ ทำหน้าเหมือนนึกอะไรบางอย่างออก เมื่อจ้องหน้า

 

ของครูหนุ่มชัดๆ

 

                “เป็นไปไม่ได้หรอก ครูอยู่บนอวกาศไม่ได้ลงไปบนโลกมาเกือบห้าปีแล้ว คิดไปเองมากกว่า” ครูหนุ่มพูด

 

โดยที่ยังแสดงอารมณ์เช่นเดิม

 

                “นั่นซินะ ใครจะไปมีหน้าเหมือนกันอย่างนั่นคงคิดไปเอง”

 

                “แถวบ้านเรียกว่าโง่” ธอร์นกล่าวเบาๆ

 

                “เหรอยะ ใครจะไปเก่งเหมือนเธอกัน เก่งแต่ปาก ส่วนสมองซีลีบลัมแล้วก็ส่วนที่เอาไว้คิดคงเสื่อมไปหมด

 

ละซิ” เด็กสาวหนึ่งเดียวในกลุ่มเหน็บแนบเด็กชาย พร้อมชำเลืองมองเด็กชายด้วยสายตาหยามเหยียดพอดู ส่วนธอร์

 

นที่โดนพาดพิงก็ก้มหน้าแสยะยิ้มอย่างน่ากลัว

 

                “มาๆ มานั่งก่อน แนะนำตัวสิ” ครูหนุ่มเห็นท่าไม่ดี รีบให้เด็กๆนั่งลงบนที่นั่งกลางห้อง แต่ก็ไม่ได้มีท่าทีที่

 

ดีกว่าเดิมมากนัก

 

                 “ผม ยูตะ...ฮิเดอากิ ยูตะ เรียกสั้นๆว่ายูก็ได้ครับ” เด็กชายหน้าหวานราวกับหญิงสาว รับกับร่างบางที่ดูอย่าง

 

ไรก็เหมือนผู้หญิงชัดๆ กล่าวขึ้น ทำลายบรรยากาศคุกรุ่นภายในห้องแต่ก็ไม่ได้ทำให้ดีไม่มากกว่าเดิมมากนัก

 

                “ฉัน เอลิซาเบลล์ เดอ กราโวตา เรียกสั้นๆว่าเบลล์ก็ได้ มาจากปารีส ฝรั่งเศส” น้ำเสียงอารมณ์บ่จอยของเด็ก

 

สาวผมสีทองบลอนด์ ที่ใส่คอนแทคเลนส์สีฟ้าดังขึ้น ทำให้เด็กชายใส่แว่นข้างๆ มองด้วยสายตาแปลกๆ

 

                “เฮ้ เธอนี้ลูกของ ผู้ว่าการรัฐฝรั่งเศส รึเปล่า” ธอร์นถาม

 

                “ใช่ หน้าโง่ๆไร้อารยะแบบแก รู้ด้วยเหรอยะ” พอพูดจบเบลล์ก็หัวเราะเบาๆออกมา แต่คำพูดนั้นก็ทำให้

 

เด็กชายที่โกรธอยู่แล้วถึงกับโกรธจนควันออกหู

 

                “ผม ซอง เฮ ฮวา เรียกว่า ฮวา ก็ได้ มาจากปูซาน” เด็กชายผมสีน้ำตาลจากปูซานพูด

 

                “นี้ นักร้องนำวง ไซโคคิเนซิส ใช่มะ” เบลล์ถาม

 

                “ใช่ ทำไมเหรอ???” ฮวา ถามกลับ

 

                “อ๊ายยยย ได้ดาราดังช่วยพยุงด้วย นอกจากหล่อแล้วยังสุภาพบุรุษอีก ไม่เหมือนไอ้แว่นบางคนที่อยู่แถวนี้

 

ไม่มีอะไรดีซักอย่าง” ตอนท้ายเธอก็ไม่ได้ลืมเหน็บแนม ธอร์น จนถึงกับหันมามองตาขวาง

 

                “ผมธีรดล ธอร์น ทศธรรมทิศ เรียกตามชื่อกลางก็ได้ มาจากเชียงใหม่”

 

                “กริยาโสมมแบบนี้มาจากรัฐด้อยพัฒนานี้เอง ไม่แปลกใจเลยนะเนี่ย...” คราวนี้เสียงเหน็บแนมมาจากเด็ก

 

ชายแดนกิมจิบ้าง

 

                “แล้วก็ผม เฮลัชกา อิสตาควา เรียกสั้นๆว่า “เฮล” ก็ได้...”เขาหยุดหายใจช่วงหนึ่งก่อนจะพูดต่อ “เอ่อ...ผม

 

จะขอถามหน่อยว่า ใครโยนหมอนอิงใบมะกี้มาโดนผม”

 

                “ฉันเอง มีอะไรเหรอยะ”

 

                “คุณก็เอาแต่ว่าคนอื่น ดูตัวเองว่าทำอะไรไปบ้างสิครับ ไปว่าคนอื่นเขา “ไร้อารยะ” เดี๋ยวคุณจะเป็นคนไร้

 

อารยะเองนะครับ” เขาพูดจบแล้วก็ยิ้มให้กับเด็กสาวที่หน้าแดงด้วยความโกรธ ก่อนจะนั่งลง โดยไม่ได้นึกร้อน

 

อะไร

 

                “อ๋อ จำตระกูลนี้ได้แล้ว ตระกูลผู้นำหนึ่งในห้าของเผ่าอินเดียนแดงที่เหลือนี้นา” ฮวา พูดพร้อมทำท่าทาง

 

เหมือนคิดอะไรออก

 

                “มิน่า พวกใช้ความรุนแรงเหมือนกันนี้เอง ทำไมฉันต้องมาอยู่กลุ่มเดียวกับพวกชอบใช้กำลังมากกว่า

 

สมองอย่างนี้ด้วยนะ” เบลล์ ทำท่าปัดฝุ่นบนไหล่ของเธอ ใบหน้าเรียบเฉยของเฮลที่คล้ายๆเมื่อครู่ ก็ไม่ได้เปลี่ยน

 

แปลงไปจากเดิมเท่าไหรนัก แต่ ธอร์นกลับยิ้มยะเยือกด้วยความน่ากลัว

 

                 “เหรอ พวกคุณไม่ใช่เหรอที่ชอบใช้ปากมากกว่าสมอง มาจากรัฐเจริญซะเปล่า แต่กลับทำตัวแบบนี้ อย่างนี้

 

แถวบ้านก็เรียกไร้อารยะเหมือนกันละวะ” คราวนี้ธอร์นพูดบ้าง ทั้งสองคนถึงกับจะพุ่งมาหาเรื่องแต่ทว่า...

 

                “เอ่อ...งั้น ผมขอไปนอนก่อนนะครับ ราตรีสวัสดิ์” เด็กชายหน้าหวานที่เงียบไปนาน พูดออกมาบ้าง แล้วก็

 

เดินหนีเข้าห้องพักไปทันที

 

                “ครูขอไปก่อนละกัน” ครูหนุ่มเองก็รีบไปบ้าง อีกสี่คนที่เหลือมองหน้ากันไปมา ก่อนจะสะบัดหนีเดินเข้า

 

ไปในห้องของตนทันที ว่าแต่...ตอนนี้ก็เป็นช่วงกลางคืนแล้ว ข้างนอกเป็นทิวทัศน์ภายในอวกาศ ที่ไม่สมควรที่จะมี

 

สิ่งมีชีวิตสิ่งใดเหลืออยู่เลย แต่ภายนอกหน้าต่างกลับมี ดวงตาประสงค์ร้ายจากบุคคลผู้หนึ่งมองมาภายในห้อง เข้า

 

คิดอะไรกันแน่??? และมาอยู่ในอวกาศได้อย่างไรละเนี่ย???

 

 

 

------------------------------------------------------------------

             จะบ้าตายแบบว่าเหนื่อยมากกกกกกกกกกก โฮกกกกกกกกกก จะบ้าตายแร้วววว ขอโทษ

 ที่ลงช่าครับ