Foxbook เมื่อผมเป็นเด็กเอนท์!!!

 

 

 

 

    ในช่วงนี้ของเมื่อสี่ปีที่แล้ว...

    ผมก็เป็นแค่เด็กม.ต้นคนหนึ่งที่ยังกะโหลกกะลา ตัวอ้วนป้อม เรียนไปวันๆ ทำอะไรก็ไม่เป็น...จนกระทั่งได้เริ่มมายังที่แห่งนี้

    "เอ็กซ์ทีน"

    เป็นที่ที่ผมได้เริ่มบันทึก เริ่มมองดูตัวเอง เริ่มเห็นตัวเองเปลี่ยนแปลง เติบโตขึ้นตามระยะเวลาที่ผ่านมา...

    แม้ว่าจะพัฒนาขึ้นทีละเล็กทีละน้อย...แต่นั่นก็ทำให้ที่แห่งนี้...เป็นเหมือนส่วนสำคัญที่บันทึกการเจริญเติบโตของผม...

    จากวัยเด็ก สู่วัยรุ่น สู่วัยนักศึกษา...

    สี่ปี...

    ๒๐๖ เอนทรี่...

    ๒๙๕๗ คอมเมนท์...

    ๑๕๓,๓๓๓ เพจวิว...

    ทุกสิ่งทุกอย่างทำให้ผมได้เจริญเติบโตขึ้นอย่างเป็นลำดับขั้นตอน...

    ...

    ขอขอบคุณที่แห่งนี้ที่ทำให้ผมได้บันทึก

    ขอขอบคุณที่แห่งนี้ที่ทำให้ผมได้รู้จักตัวเอง...

    ขอขอบคุณที่แห่งนี้ที่ทำให้ผมได้พบกับสังคมใหม่ๆ

    ขอขอบคุณที่แห่งนี้ที่ทำให้ผมได้เติบโต...

    คราวนี้ก็ขึ้นต้นสู่ปีที่ห้า...

    เข้าสู่วัยผู้ใหญ่...

    เข้าสู่วันที่ต้องเติบใหญ่...

    ผมก็จะขอใช้ที่แห่งนี้บันทึกเรื่องราวการเจริญเติบโตต่อไป...

   
   
ป.ล.๑ สี่ปีแล้วครับ...ผ่านมานานแล้ว...ช่วงปีแรกผมเล่นแบบ...ครึ่งปีมาอัพที...ปรากฏดองไว้แบบหาศาล พึ่งมาอัพเยอะๆก็ช่วงสองปีที่ผ่านมานี่แหละครับ
ป.ล.๒ ...๑๐๐๐๐๐ วิวในหนึ่งปีที่ผ่านมา!!! ตื่นตะลึงมาก...><
ป.ล.๓ พรุ่งนี้ไปค่ายวิษณุกรรมของคณะครับ...- -" แอบขี้เกียจ แต่ไปหน่อยก็ดี เผื่อจะได้เพื่อนใหม่มั่ง (ไม่ได้เลย...- -" เศร้าใจมาก...ฮ่าๆ) (อาทิตย์หน้าไปค่ายเฟรชชี่เลยจะมาอัพช่วงวันศุกร์เหมือนเดิมนะครับ)
ป.ล.๔ จำที่ผมเคยเขียนว่าได้รับการเสนอชื่อรับรางวัลนร.รางวัลพระราชทาน...ผมได้ด้วยแหละ...ซาบซึ้งมาก...ตื่นเต้นมากๆ ไม่รู้จะพูดยังไงดี... ^^
ป.ล.๕ ถูกใจอิ่มใจอย่าลืมปา "ดราก้อนบอล" ครับ
ป.ล.๖ หนึ่งเม้นท์ของท่านสำคัญโคตรๆ
ป.ล.๗ นั่งดูการถ่ายทอดสดในหลวงเสด็จฯไปทุ่งมะขามหย่องแล้วแบบตื่นตัน...เห็นท่านมีพระพลานามัยแข็งแรงแล้วน้ำตาซึม ทรงพระเจริญ
ป.ล.๘ เจอกันอาทิตย์หน้าครับ

 

 

 

 

 

(คำแปล - ความกลัวที่จะตายมาพร้อมกอวิชชา(ความไม่รู้)

คนที่ใช้ชีวิตได้อย่างเต็มที่ต้องเตรียมพร้อมที่จะตายตลอดเวลส)

อ้างอิง - http://www.quotegarden.com/

 

 

    หลายคนคงจะเคยได้ยินคำนี้กันมาบ้างแล้วสินะครับ...

    "อภิชาตบุตร"

    คำที่เอาไว้สำหรับสรรเสริญบุตรผู้รักษาศีล ดูแลบิดามารดา ทำความดีอยู่สม่ำเสมอเป็นนิจ หรืออีกความหมายหนึ่งคือ...ลูกที่มีความประเสริฐกว่าบิดามารดา

    เมื่อวานนี้ครับ...

    ระหว่างที่ผมกำลังจะเริ่มอบรมสอบใบขับขี่อยู่นั่นเอง...อาจารย์ผมได้โทรศัพท์มาบอกข่าวร้ายที่ทำให้ผมแอบตกใจ...(ทั้งๆที่พอจะทราบไปบ้างแล้ว)

    "พ่อของรุ่นน้องคนนึงที่ผมสนิทเสียไปเมื่อตอนเช้า..."

    พอผมสอบใบขับขี่(ข้อเขียน)เสร็จก็เลยรีบกลับมาที่บ้านเพื่อจะไปงานสวดอภิธรรมในตอนเย็นที่วัด ซึ่งผมก็ไปสมทบที่วัดกับเพื่อนๆอีกที...หลังจากได้เตรียมจะไปตั้งแต่ได้ยินข่าวร้ายนั้น

    พอไปถึงที่วัด...สิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกเป็นสิ่งแรกที่เห็นรุ่นน้องคนนั้นที่ตอนนี้ได้แปรสภาพเป็น "เณร" ไปแล้ว นั่งอยู่ด้วยท่าทีสำรวมเหมาะสมกับสถานะของเขาในตอนนี้...

    รุ่นน้องคนนี้แหละครับ...ที่มาของชื่อตอน...

    "อภิชาตบุตร"

    น้องคนนี้เป็นเด็กม.๕ครับ (ที่ปีนี้จะขึ้นม.๖) เป็นเด็กที่เรียนเก่งมาก ได้ใบประกาศนียบัตรคะแนนเทียบเท่า เหรียญทองแดงการแข่งคอมพิวเตอร์โอลิมปิก กิจกรรมก็ทำ ล่าสุดก็เป็นประธานนักเรียน(ต่อจากเพื่อนสนิทผม) แล้วเป็นเด็กที่เรียบร้อย น่ารัก มีความเป็นผู้นำ นิสัยดีมากๆ เป็นคนที่ผมยอมรับจริงๆว่าแทบจะสมบูรณ์แบบ

    แล้วทำไมเขาถึงเป็น "อภิชาตบุตร" ล่ะ?

    นอกจากเขาจะเรียนเก่ง ทำกิจกรรมดี เป็นเด็กดีแล้ว...ในตอนที่อาการของพ่อเริ่มทรุดลงต้องเข้าโรงพยาบาล สิ่งที่น้องคนนี้ทำเป็นสิ่งที่ผมชื่นชมมากๆ...

    เขานอนค้างที่ห้องพัก ดูแลปรนนิบัตคุณพ่อที่นอนไม่สบายอยู่ด้วยตัวเองทุกวัน

    ทำตัวเป็นลูกกตัญญูที่น่าชื่นชม แล้วนอกจากนี้เขายังบวชตั้งแต่เมื่อวันอังคารที่ผ่านมาเพราะเหตุผลที่ผมฟังแล้วชื่นชมมากๆ...

    "อยากบวชก่อนพ่อเสีย"

    ...
   
    ...

    วันนี้ผมได้คุยกับอาจารย์อีกครั้งหลังจากไปถึงวัดแล้ว...

    จะว่าสงสารก็สงสาร...จะว่าชื่นชมก็ชื่นชม...แล้วยิ่งเป็นน้องที่สนิทกับผมมาก...ถึงแม้จะร่วมงานกันแค่ครั้งสองครั้งแต่ไม่รู้ทำไม...ทั้งถูกชะตาและสนิทกันมาก...

    ผมรู้สึกว่าน้องเขาเป็นคนที่เข้มแข็งมาก...

    ตามศีลของเณรที่ผมเคยได้ยินคือจะร้องไห้ไม่ได้...

    ผมก็คุยกับอาจารย์ว่าที่จริงเณรอาจจะร้องไห้ไปแล้วก็ได้ เพราะหลังจากได้ยินเสียงการแจ้งข่าวของเณร...แต่ถึงกระนั้น...เณรเขาก็ยังเข้มแข็ง ระงับจิตใจ แม้ว่าจะเศร้าขนาดไหน...

    แล้วผมก็ได้ไปคุยกับเณร...

    ถึงแม้ว่าจะพูดไม่ค่อยถูก เรียกกันถูกๆผิดๆ...แต่...ผมก็หวังว่าประโยคให้กำลังใจของผมจะช่วยเยียวยาจิตใจอันบอบช้ำของเณรได้ไม่มากก็น้อย...

    ผมเชื่อว่าคุณพ่อของเณรคงกำลังมีความสุข...

    ที่เห็นเณรเป็นคนที่ดีและมีคนรักมากขนาดนี้...

    สู้ๆนะครับเณร ^^

ป.ล.๑ ที่จริงผมเสร็จสอบใบขับขี่ตอนสี่โมงกว่า...ก็เลยรีบบึ่งไปวัดทันที...(ไปเปลี่ยนชุดที่บ้านด้วย) ยังดีที่วัดเดินทางง่าย...ผมไปถึงก็รอสักพักก่อนสวด...
ป.ล.๒ โรงเรียนผมเป็นเจ้าภาพวันอังคารนี้ คงไปอีกรอบ (...- -" วันสอบปฏิบัติอีกแล้ว...ชิส์)
ป.ล.๓ เป็นรุ่นน้องที่ผมสนิทที่สุดเลยมั้งครับเนี่ย...คือก็รู้เรื่องที่พ่อไม่สบายแต่ว่าพอได้ยินกระทันหันแบบนี้ก็ตกใจไม่หาย...
ป.ล.๔ เป็นรุ่นน้องที่ผมชื่นชมมากที่สุดแล้วครับ...
ป.ล.๕ ที่จริงตอนแรกกะจะอัพตอนสุดท้ายของซีรี่ย์...แต่คงไม่แล้วล่ะครับ...อาทิตย์หน้าน่าจะเริ่มเรื่องเฟรชชี่สักที...จะพยายามเปลี่ยนธีม...แอบขี้เกียจ...
ป.ล.๖ ถูกใจ อิ่มใจ อย่าลืมปา "ดราก้อนบอล"
ป.ล.๗ หนึ่งเม้นท์ของท่าน สำคัญโคตรๆ
ป.ล.๘ ขอขอบคุณพี่จับฉ่ายอีกครั้งนะครับสำหรับโปสการ์ด ^^
ป.ล.๙ เจอกันอาทิตย์หน้าครับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

    เมื่อวันพฤหัสบดีที่ผ่านมา(๑๐ พ.ค.)หลายๆคนก็คงจะทราบกันว่ามีกิจกรรมสำหรับเหล่าเฟรชชี่ของจุฬาเป็นกิจกรรมแรก

    "CU First date"

    เหล่าว่าที่นิสิตใหม่ทั้งหลายก็มาร่วมงานกันอย่างล้นหลาม

    หลายๆคนติดตั้งแต่รับตรง

    หลายๆคนติดด้วยโครงการพิเศษ

    หลายๆคนมาติดตอนแอดมิชชั่นส์กลาง

    …

    เพื่อนผมคนนึงครับ เขาก็เรียนอยู่ในระดับใช้ได้ แต่บางครั้งเขาก็จะสะเปะสะปะไปบ้างเพราะไม่รู้ว่าตัวเองควรจะทำอะไรยังไง...

    เขาสอบไม่ติดตอนรอบรับตรงครับ...

    จากที่เคยเล่นทุกวัน อ่านหนังสือก็ไม่ค่อยอ่าน

    เขาเปลี่ยนไปเป็นคนละคน...

    อ่านหนังสือทุกวัน พยายามทำความเข้าใจกับทุกอย่าง เริ่มแบ่งเวลาระหว่างพักผ่อนและการเรียน พยายามผลักดันให้สำเร็จ

    เพื่อนทุกๆคนที่รู้จักเขา คอยเอาใจช่วยให้เขาไปสู่ความสำเร็จที่รออยู่ข้างหน้า

    …

    จนกระทั่ง...

    วันที่ ๗​ พ.ค. ที่ผ่านมา วันที่ประกาศผลสอบ...เด็กกว่าแสนคนรอคอยตัวหนังสือสีเขียว...และชื่อคณะที่ตนเองหวัง...

    พวกผมที่ติดรับตรงไปกันเกือบหมดแล้วก็ได้แต่ลุ้น รอ และหวังว่าเพื่อนๆจะได้มาอยู่ด้วยกันในคณะ หรือ มหาวิทยาลัยที่ใฝ่ฝัน

    พอเริ่มประกาศผล...เพื่อนในรุ่นหลายๆคนก็เริ่มป่าวประกาศว่าตัวเองติดอะไรมาเรื่อยๆ ทั้งดีใจ เสียใจ คละเคล้ากันไป...

    ส่วนเพื่อนของผมคนนั้น...เขาโทรมาหาเพื่อนในกลุ่ม (ขณะนั้นผมมานั่งทำงานกับกลุ่มเพื่อนที่บ้านเพื่อน) ทุกๆคนก็ได้แต่ตั้งใจฟังแล้วก็ลุ้นไปด้วยว่าเขาเป็นอย่างไรบ้าง...

    …

    ตอนแรกมาเสียงนิ่งๆ...

    ดูเงียบๆ...

    …พวกผมใจเสีย ตกวูบไปถึงตาตุ่ม...

    ความพยายามของเขาจะต้องเสียเปล่าเลยหรือ?

    …

    แต่ประโยคที่เขาพูด...มันทำให้ผมเปลี่ยนความรู้สึก...

    "กูติดแล้วว่ะ"

    …

    ความรู้สึกตอนนั้นมันอดดีใจด้วยไม่ได้ เพื่อนที่พยายามทุกอย่าง อดทนไม่ทำในสิ่งที่อยาก แต่พยายามแบ่งเวลาให้สำหรับทุกอย่าง...

    …

    พอฟังจบ...พวกผมและเพื่อนก็เฮขึ้นมายิ่งกว่าตอนนั่งเชียร์บอลเสียอีก...

    แสดงความยินดีกับเขาเป็นการใหญ่...

    พร้อมกับยินดีในผลลัพธ์ของความพยายามที่น่าชื่นชมนั้น...

    ผมมามองลองนึกไปถึงช่วงเวลาที่ผ่านมา

    ตอนผมติด ผมก็ดีใจ แต่ยังไม่รู้สึกดีใจเท่าเพื่อนคนนี้...

    …

    หรือจะเป็นเพราะ...

    "ความพยายามอันน่าชื่นชม"

    ที่ทำให้รสชาติของความสำเร็จนั้นทวีคูณขึ้นไปอีก

   
    ยินดีด้วยว่ะเพื่อน ^^


ป.ล.๑ ตอนนี้ก็มีทั้งคนที่สมหวังและไม่สมหวังอะเนาะ แต่ยังไงชีวิตก็ต้องเดินต่อไป...การเอนท์มันไม่ได้หมายถึงทุกอย่างของชีวิตนี่เนาะ
ป.ล.๒ ของรุ่นผมก็สมหวังกันเป็นเสียส่วนใหญ่ คนที่ยังก็ได้แต่รอคอยต่อไป...เอาใจช่วย...
ป.ล.๓ (อันนี้ไม่ต้องสนใจก็ได้) …รุ่นผมติดจุฬา 121 คนครับ... 53.5% (มีติดมธ. มก. อีกเยอะแยะมากมาย) ดีใจกับทุกคนมากๆ...(ที่รู้เพราะ นั่งเก็บข้อมูลให้แนะแนว...555)
ป.ล.๔ ช่วงนี้ผมไปหาอาจารย์บ่อยมาก...แบบ...อาจารย์ท่านก็ทั้งยินดี ทั้งรู้สึกดีไปด้วย ถ่ายรูปกันไว้เยอะแยะเลย ^^ ดีใจที่มีอาจารย์แบบนี้จัง
ป.ล.๕​ ขึ้นปี​๑​ไปก็ต้องพยายามให้ถึงที่สุดอะเนาะ...ยังไงก็ยากกว่ามัธยม(มากๆ)อยู่แล้ว...
ป.ล.๖ ขอสกรีม...หนังสือรุ่นจะเสร็จแล้วครับ T^T ดีใจ ปลาบปลื้ม
ป.ล.๗ ถูกใจ อิ่มใจ อย่าลืมปา "ดราก้อนบอล" นะครับ
ป.ล.๘ ไปทักทายกันที่แฟนเพจได้นะครับ (…ช่วงนี้เงียบ ผมเองก็เงียบ...- -"​)
ป.ล.๙ เจอกันอาทิตย์หน้าครับ

 

 

 

 

 (คำแปล - จงเริ่มต้นจากสิ่งที่ถูกต้องก่อนสิ่งที่คุณยอมรับ)
Franz Kafka
Read more athttp://www.brainyquote.com/

 

 

 

   
    ขึ้นเดือนใหม่...ผมก็เริ่มทำอะไรใหม่ๆเพื่อเตรียมตัวเป็นนิสิตเต็มตัวเสียที...อย่างการเริ่มหาร้านซื้อชุดนิสิต อุปกรณ์ต่างๆนานา เรียนขับรถ(ทั้งที่ไม่ค่อยจำเป็นสำหรับผมเท่าไหร่)

    ไอ้การเรียนขับรถนี่แหละครับทำให้ผมได้ทำอะไรบางอย่างที่ไม่นึกว่าจะได้ทำในช่วงเร็วๆนี้...

    เพราะว่าวันแรกนั้นเกิดความเข้าใจผิดเล็กน้อยเลยทำให้ไม่ได้เรียน...เวลาที่ว่างอยู่ผมก็ตัดสินใจไปรอเพื่อนที่จุดนัดพบ...แล้วก็...

    "ไปถ่ายรูปติดบัตรเสียเลย"

    มันเป็นสิ่งที่ผมไม่คิดว่าจะมาถึงเร็วขนาดนี้...ปกติกว่าจะไปถ่ายรูปได้แต่ละที ทั้งตัดผม(รองทรงนะครับ 55) เตรียมชุดนักเรียน ทำนู้นนี่นั่น...แต่คราวนี้ ผมแค่เดินเข้าไปขอถ่ายรูป ยืมชุดที่ร้าน...เสร็จแล้ว...

    ผมยื่นมือไปรับรูปนั่นแล้วก็มองมันหลายครั้ง...

    จากที่เคยใส่ชุดนักเรียนแขนสั้น ต้องเปลี่ยนมาใส่เสื้อแขนยาวกางเกงขายาวแล้วเหรอเนี่ย...

    กาลเวลามันช่างไหลไปอย่างรวดเร็ว...

    ตั้งแต่แรกเกิดทุกๆคนก็เติบโตขึ้นมาตามเวลาที่ไหลไปราวกับสายธารที่ไม่มีวันไหลย้อนกลับ...

    จากทารก เป็นเด็กอนุบาล เด็กประถม เติบโตเข้าช่วงวัยรุ่น เรียนม.ต้น ม.ปลาย…

    จากช่วงแรกแห่งการเริ่มต้นชีวิต...

    เริ่มเข้าสู่ช่วงของการดิ้นรน และการเอาตัวรอดในสังคมอันกว้างใหญ่...

    เพียงรูปแค่รูปเดียวนั้นทำให้ผมนึกไปต่างๆนานา

    การเริ่มต้นสู่อะไรใหม่ๆ...การปรับเปลี่ยน การเปลี่ยนแปลงที่เราต้องรับมันให้ได้...

    เติบโตเพื่อให้สามารถใช้ชีวิตในโลกกว้างได้...

    แม้จะเริ่มต้นตะกุกตะกักอย่างไร...ก็เหมือนลูกนกที่เริ่มโผบินครั้งแรก...ย่อมไม่มั่นคงเป็นธรรมดา...

    แต่เมื่อเวลาผ่าน เรียนรู้จากสิ่งที่ผิดพลาด...

    สักวันหนึ่ง...

    จากนกน้อยที่บินไม่มั่นคง...

    อาจจะกลายเป็น...

    พญาอินทรีที่โผบินอย่างสง่างามบนท้องฟ้ากว้าง...

    สักวันหนึ่ง...คงเป็นเช่นนั้น


ป.ล. ก่อนอื่นเลยก็ต้องขอบคุณพี่ "จับฉ่าย"​ (กดไปเยี่ยมชมได้) ที่ส่งโปสการ์ดน่ารักๆมาให้นะครับ ^^ เอาไว้อนาคตจะส่งกลับไปให้นะครับ แล้วก็ขอบคุณสำหรับคำแนะนำต่างๆนะครับ อีกคนก็คือคุณบอย(?ปะครับ เห็นจากชื่อที่มาตอบ จากบลอคไก่กะไข่) ที่ส่งของรางวัลมาให้ 555
ป.ล.๒ ที่จริงผมถ่ายรูปแล้ววันรุ่งขึ้นถึงจะได้...ฮ่าๆๆ
ป.ล.๓ บอกตรงๆว่าผมยังไม่พร้อมกับการเรียนมหาลัย...- -" กลัวสังคมใหม่ๆ...(ปกคิผมอยู่สังคมเล็กๆแล้วก็อยู่ร่วมกันมานานมาก...ก็ปกติที่ผมจะรับสภาพใหม่ยาก แต่ก็ต้องพยายามล่ะนะ)
ป.ล.๔ หนังสือรุ่นผมใกล้เสร็จแล้วครับ T^T ดีใจมากๆ เงินก็เก็บครบแล้ว ข้อมูลก็อีกนิดเดียว ดีใจมากๆ
ป.ล.๕ อาทิตย์หน้าน่าจะเป็นตอนสุดท้ายของบล็อคในธีม "แอดมิชชั่นบล็อค" นะครับ​ (ทั้งที่ก็ไม่ค่อยเกี่ยวมานานแล้วนะ...ฮ่าๆๆ)
ป.ล.๖​ ถูกใจ อิ่มใจ อย่าลืมปา "ดราก้อนบอล"
ป.ล.๗ หนึ่งเม้นท์ของท่านสำคัญโคตรๆ
ป.ล.๘ วันนี้เลขมงคลเนาะ อาจารย์คนนึงที่ผมที่สนิทก็แต่งงานวันนี้ แบบอยากไปแสดงความยินดีด้วยนะ แต่อาจารย์ผมเขาไปแต่งที่ตรัง...555
ป.ล.๙ เจอกันอาทิตย์หน้านะครับ

 

 

 

 

(คำแปล - เพื่อนและสิ่งดีดีจะพาคุณเดินต่อไปในที่ที่ไม่มีเงิน)

 

    สวัสดีครับ...

    ขออภัยด้วยที่ผมหายไปเมื่ออาทิตย์ก่อน...ผมกำลังสนุกกับการไปท่องเที่ยวกับเพื่อนฝูง(ฝูงจริงๆครับ รวมผม ๑๓ คน) ที่จริงคือพาเพื่อนกลับไปเที่ยวบ้านที่เชียงใหม่ครับ...

    สำหรับผมเองครั้งนี้อาจจะเป็นการเที่ยวกับเพื่อนที่สนิทกันทั้งกลุ่มแบบนี้เป็นครั้งสุดท้ายรึเปล่า...

    เพราะหลังจากนี้...

    แต่ละคนก็กระจัดกระจายกันไปตามทางที่ตัวเองเลือกเดิน

    สาขาวิชาชีพที่ตัวเองใฝ่ฝัน

    ทั้งเวลาที่ว่างน้อยลงและไม่ตรงกัน...

    ...

    การรวมตัวพร้อมกันแบบนี้คงยากขึ้นเป็นทวีคูณ...

    สำหรับผมการเที่ยวครั้งนี้ไม่ใช่แค่การเที่ยวเท่านั้น แต่มันเป็นประสบการณ์สุดท้ายที่จะมีร่วมกันกับเพื่อนๆทุกคน...ได้อยู่ด้วยกัน...ได้คุยกัน...

    ช่วงเวลาที่ผ่านมาทำให้ผมได้หวนกลับไปนึกถึงสิ่งที่ผ่านมาอีกครั้ง...

    ความรู้สึกที่ใจหาย...และเศร้าอย่างบอกไม่ถูก

    ประสบการณ์ต่างๆ การใช้ชีวิตต่างๆ ที่มันสั่งสมมาตั้งแต่ผมเข้ามา...ร่วม ๑๒ ปี...มันพรั่งพรูขึ้นมาให้ผมได้รำลึกถึงมันในวันหลัง

    เรียนรู้สิ่งต่างๆ การใช้ชีวิต การทำงาน และทุกๆอย่างจากทุกๆคน

    สิ่งที่ได้รับมามันมีค่ามากจนเกินจะพรรณนาได้

    พอมานึกว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้รวมตัวกันมาเที่ยวแล้ว...

    ...

    มันก็อดใจหายไม่ได้

    ...

    แล้วนี่...ก็คงจะเป็นช่วงเวลาเกือบสุดท้ายแล้วที่ผมจะใช้ชีวิตนักเรียนแอดมิชชั่น...(ที่จริงจบตั้งแต่เดือนก.พ.แล้ว แต่รอเพื่อนที่ยังรอผลแอดกลางก่อน) ...บล็อคของผมก็คงต้องถึงเวลาเปลี่ยนแปลงซักที...

    สำหรับครั้ง(เกือบ)สุดท้ายนี้...ทั้งบล็อค และชีวิตมัธยมกับเพื่อนๆ...มีค่าสำหรับผมมากจริงๆ...

    ถึงแม้จะเป็นครั้งสุดท้าย...

  แต่ความทรงจำจะยังไม่สิ้นสุดแม้สักวินาทีเดียว...


ป.ล.๑ กลับมาแล้วครับ...หลังจากนี้ก็ใกล้เริ่มกิจกรรมคณะแล้วล่ะครับ...น่าจะเปลี่ยนธีมช่วงวันที่ ๑๗-๑๘...กะจะรอวันประกาศของเพื่อนๆก่อน

ป.ล.๒ ไปเที่ยวมาสิบวัน...พระเจ้า สนุกมาก เวลาผ่านไปเร็วมาก...

ป.ล.๓ ขออภัยที่หายไปไม่บอกไม่กล่าวนะครับ...(ใครเขาเสียใจ...ฮ่าๆ)

ป.ล.๔ ก็...น่าจะใกล้เปลี่ยนธีมแล้วจริงๆล่ะครับ...ฮ่าๆ

ป.ล.๕ ยังไงก็จะพยายามมาอัพอาทิตย์ครั้งเหมือนเดิมนะครับ...

ป.ล.๘ อยากพูดคุยกันเพิ่มเติมก็ไปเจอได้ที่แฟนเพจนะครับ (เอ็งก็เงียบอยู่ดี...- -")

ป.ล.๙ เจอกันอาทิตย์หน้าครับ